Η πτώση των κοινοβουλευτικών και η γύμνια των ‘αυτόνομων’

Η ΧΑ έπεσε αλλά δεν ήμαστε έτοιμοι…

Αυτό που όλοι ξέραμε


Δεν ήταν άγνωστο σε κανέναν από εμάς, ότι οι κοινοβουλευτικοί είχαν τεράστια προβλήματα. Στις τάξεις των πάλαι ποτέ εθνικιστών, έχουν εισχωρήσει στοιχεία που ο φυσικός τους χώρος είναι η δεξιά, και φυσικά όταν ένα κίνημα χάνει τα αξιόλογα στελέχη του, και κερδίζει δεξιούλιδες είναι θέμα χρόνου να γίνει ένα κίνημα δεξιούλιδων…

Όλοι γνωρίζουμε πως καιρό τώρα, έχουν σταματήσει οι εξωστρεφείς δράσεις, ο ηρωικός ακτιβισμός των μελών στους δρόμους και οι ηγεμονικές ομιλίες που αρμόζουν σε ένα κίνημα που πρεσβεύει τον εθνικισμό… ξεκίνησαν όμως τα μνημόσυνα. Όμως η πτώση είχε ξεκινήσει πολύ πριν από αυτό. Όταν οι αστοί που κάποτε κοιτούσαν το κίνημα με δέος και φόβο μυρίστηκαν χρήματα και ήθελαν ξαφνικά να ενταχθούν. Αλλά ας μην συνεχίσουμε την ανατομία ενός πτώματος, διότι εκτός από μακάβριο, είναι και θλιβερό.

Ο αρχηγός του νεκρού πλέον κινήματος που σε όσους γνωρίζουν θυμίζει υπερβολικά τον “βασιλιά” από το παραμύθι του Άντερσεν, δηλαδή έναν γυμνό… αδύναμο και στην ουσία μόνο του ‘αυτοκράτορα’, που κανείς δεν τολμάει να του πει πως είναι γυμνός, αλλά αρκούνται να γελάνε και να τον σχολιάζουν πίσω από την πλάτη του. Τώρα κρύβεται και υπόσχεται ‘επιστροφή στους δρόμους’, θυμίζει κάτι σαν τους ξοφλημένους λαϊκούς τραγουδιστές που κουρασμένοι από τις καταχρήσεις λίγο πριν την οριστική απόσυρση βγάζουν ένα best of… Αλλά κανείς δεν τον ακούει ούτε τον παίρνει στα σοβαρά…

Αυτό που ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε….


Η ΧΑ είχε μια δομή… μια αρχηγό, έναν αυτοκράτορα, κάποιους συμβούλους και μερικούς αναλώσιμους. Οι αυτόνομοι από την άλλη, δεν έχουμε τίποτα πέρα από ευχές.

Και τι άλλο θα μπορούσαμε να έχουμε; Όταν δεν έχουμε στρατηγική για τα πιο απλά πράγματα, και αρκούμαστε σε βεβιασμένες κινήσεις που τελικά μας εκθέτουν. Όταν δεν υπάρχει ένας ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των ομάδων αλλά μόνο ‘συναγωνιστικά’ αλληλοκαρφώματα. Γιατί χαιρόμαστε που έπεσε η χα; Τι θα μπει στην θέση της;

Ο ταγός του χώρου θα συμφωνήσουμε και εμείς πως καιρό τώρα έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο… εξέθετε την Ιδέα κάθε μέρα και χειρότερα. Όμως πλέον πέθανε. Το πτώμα του, είναι μια σελίδα με μέση επισκεψιμότητα, στελέχη που ψάχνουν την ηθική αφορμή για να αποχωρήσουν. Και μια ηγεσία αποκομμένη από την πραγματικότητα.

Τώρα είναι επόμενη μέρα… πρέπει να ξεκινήσει μια περίοδος ανασύνταξης, να πάρουν τα ηνία άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να εμπνεύσουν και να ενώσουν. Και ας πούμε κάτι από αυτό εδώ το βήμα… μην περιμένετε θαύματα. Μην περιμένετε πως τώρα που έπεσαν “αυτοί” θα ανεβούν οι “άλλοι“, θέλει δουλειά και χρόνο! Να θυμάστε πως πριν τα πράγματα γίνουν καλύτερα για το κίνημα και την ιδέα θα γίνουν πολύ – πολύ χειρότερα.

Αλλά από το βαθύτερο σκοτάδι θα φανερωθεί ο υπεράνθρωπος, και το φως του θα διαλύσει κάθε μορφής σκοτάδι.

Η πρόταση


Σε πρώτη φάση, πρέπει να ξεκινήσει μια μικρή (για να μην χαθεί το momentum), αλλά ουσιαστική περίοδος εσωστρέφειας και η έναρξη διαλόγου μεταξύ των συλλογικοτήτων.

Όχι για να επιτευχθεί κάποια ουτοπική “ένωση”, αλλά για να αποφασιστεί η αναγκαία συνεργασία! Σε δράσεις, πορείες, και εκδηλώσεις. Έτσι ώστε να πεθάνει η μίζερη εικόνα των 15-20 ατόμων που “λένε τα χαζά τους”, και να πάρει την θέση της η εικόνα του κινήματος με συντονισμένη δράση και σωστό πολιτικό λόγο.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι, πως είμαστε εδώ για το καλό της πατρίδας και την φυλής και εγωισμοί δεν χωράνε!

Αφού ο καθένας αποφασίσει τι πιστεύει, και με ποιους μπορεί να συνεργαστεί. Ας ξεκινήσουμε να ακούμε κάθε μέρα τις προτάσεις που έκανε ο σπουδαίος Περίανδρος, που έθεσε τις βάσεις για την αναγέννηση του κινήματος.

Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει αυτή η διαδικασία… αλλά ο χρόνος είναι εναντίον μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

10 + sixteen =