Ιστορία της Ακροδεξιάς

Είναι πραγματικό έγκλημα, να βρισκόμαστε σε συζητήσεις και αγνοί (συνήθως νεαροί) συναγωνιστές να δηλώνουν δεξιοί ή ακροδεξιοί.

Στο ταξίδι ενός νεαρού πατριώτη, που αργότερα όταν διαβάσει, και ασχοληθεί πραγματικά θα γίνει Εθνικιστής, και αργότερα μετά από χρόνια μελέτης, μπορέσει να φτάσει στο στάδιο του εθνοκοινοτισμού, θα προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε και εμείς με αυτό το κείμενο.  Αποσαφηνίζοντας κάποια πράγματα, πριν ξεκινήσουμε την παρουσίαση των προσώπων, των εκδόσεων, των οργανώσεων και των κομμάτων της ελλαδικής αστικής ακροδεξιάς, επιβάλλεται να οριοθετήσουμε επαρκώς το «ιδεολογικοπολιτικό» στίγμα, εντός του οποίου κινήθηκε διαχρονικά.

Ως ακροδεξιά ορίζουμε τους διάφορους φορείς (εκδοτικούς οίκους, οργανώσεις ή κόμματα), που εκφράζουν μεν μια πατριωτική και εθνικιστική ρητορεία, φέρουν την ταμπέλα του εθνικιστή, έχουν εθνικιστικό πρόγραμμα κι αιτήματα, αλλά ταυτοχρόνως έχουν εμφανείς ή υπόγειες σχέσεις με την εκάστοτε δεξιά παράταξη και παίζουν έναν αμιγώς αναχωματικό ρόλο. Στην προ της επταετίας εποχή, τα ακροδεξιά σχήματα (Ε.Ρ.Ε.Ν., Ε.Κ.Ο.Φ., Κ4Α) ήταν σε άμεση συνεργασία με την Ε.Ρ.Ε., τον Ελληνικό Συναγερμό και το Λαϊκό κόμμα, ενώ στην μεταπολιτευτική περίοδο με την Νέα Δημοκρατία.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ακροδεξιάς αποτελούν ο στείρος αντικομμουνισμός, η φιλελεύθερη οικονομική αντίληψη, ο νατοϊκός προσανατολισμός, η θρησκειοκαπηλεία, η πατριδοκαπηλεία και η άκριτη και φετιχιστική προσκόλληση στα Σώματα Ασφαλείας. Τυπικές φιγούρες του ακροδεξιού γαλαξία -ιδίως της δεκαετίας του ’80- αποτέλεσαν άτομα που προήλθαν από γνωστά πολιτικά τζάκια, είτε ως γόνοι αυτών των τζακιών είτε ως ευνοούμενοι. Αποτελεί μεγίστη πλάνη ότι η ακροδεξιά είναι επαναστατική. Εις ό,τι αφορά δε στο θέμα «σιωνισμός», η ακροδεξιά επέδειξε στην χειρότερη περίπτωση μια ανεκτικότητα, ενώ στην καλύτερη περίπτωση έναν εξόφθαλμο φιλοσιωνισμό.

Η περίοδος 1974-1981

Χαρακτηρίζεται από έναν ανελέητο διωγμό των εθνικιστών από τους μηχανισμούς του Καραμανλικού κράτους. Η 4η Αυγούστου διαλύεται δεχόμενη πιέσεις εξωτερικές, αλλά και την προδοσία από επιφανή στελέχη της, που πορεύονται πλέον σε άλλους πολιτικούς δρόμους. Την περίοδο εκείνη οι άνθρωποι που σήμερα έχουν το θράσος να μιλούν για «δημοκρατία» συνελάμβαναν στα σχολεία ανήλικους μαθητές, μόνο και μόνο γιατί ήσαν εθνικιστές. Έκαναν έρευνες σε σπίτια χωρίς εντολή εισαγγελέως. Ανέκριναν στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας ανθρώπους για δέκα και δεκαπέντε ημέρες, χωρίς την παρουσία και την δυνατότητα δικηγόρου. Αυτή ήταν η «δημοκρατία» του Καραμανλή, μια δημοκρατία καλή πέρα για πέρα για κάθε μαρξιστικό σκουπίδι, αλλά απόλυτα εξοντωτική και αμείλικτη για τους Εθνικιστές. Με προσωπική εντολή του Καραμανλή είχε καταντήσει το Σύνταγμα κουρελόχαρτο στην κυριολεξία, προκειμένου να εξαφανισθεί ο από τα ‘δεξιά’ κίνδυνος.

Η Εθνική Δημοκρατική Ένωση (Ε.Δ.Ε.) ιδρύθηκε σε μια πολύ δύσκολη εποχή, αμέσως μετά την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος, συμμετέχοντας σε εκλογές για πρώτη και τελευταία φορά στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974. Άγνωστο πώς, ο Πέτρος Γαρουφαλλιάς πείστηκε να τεθεί επικεφαλής. Αυτός ήταν ένας τυπικός επαγγελματίας πολιτικός, 73 ετών τότε και που ουδεμία σχέση είχε με τον εθνικισμό. Ήταν κεντρώος, αλλά είχε άριστες σχέσεις με το παλάτι. Είχε διατελέσει μάλιστα Υπουργός Εθνικής Άμυνας και απετέλεσε την πέτρα του σκανδάλου στην σύγκρουση του Γ. Παπανδρέου με το παλάτι, με άμεσο επακόλουθο την περίοδο της αποστασίας. Στις Εκλογές του ’74, έλαβε ποσοστό 1,08%, μετά από μια εκστρατεία πρωτοφανούς γελοιοποίησης του κόμματος του, μιας και έσερνε πάνω του όλες τις αμαρτίες της Χούντας. Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι οι συγκεντρώσεις της Ε.Δ.Ε το 1974, έμειναν στην ιστορία, λόγω των χιλιάδων πολιτών που συνέρρεαν σ’ αυτές, για διαφορετικούς όμως λόγους. Στην κεντρική ομιλία του Γαρουφαλλιά στην Αθήνα, στην οδό Πανεπιστημίου, ήταν ζήτημα αυτοί που πήγαν να τον ακούσουν να ξεπερνούσαν τα χίλια άτομα. Η αντισυγκέντρωση όμως, ξεπερνούσε τις πενήντα χιλιάδες. Η ομιλία πάντως, διεξήχθη κανονικά. Αυτό άλλωστε γινόταν σ’ όλη την χώρα, όποτε έκανε συγκεντρώσεις η ΕΔΕ.

Το 1975 δημιουργείται το περιοδικό «Κίνημα» από τον συγγραφέα Ανδρέα Δενδρινό, το οποίο διαδίδει ιδέες εθνοκοινωνιστικές και αντικαπιταλιστικές. Συν τω χρόνω, η ομάδα Δενδρινού θα προβεί σε πολλές μεταφράσεις ξενόγλωσσων τίτλων, κυρίως της γαλλικής σχολής.

1977 Διάλυση Κ4Α

Η Εθνική Παράταξη ήταν ένα φιλοβασιλικό και φιλοχουντικό κόμμα που έλαβε μέρος μόνο στις εκλογές του 1977, στις οποίες έλαβε ποσοστό 6,82%, και πέντε έδρες στη βουλή. Ιδρύθηκε από τον Στέφανο Στεφανόπουλο, πρώην ηγέτη της συντηρητικής πτέρυγας της Ένωσης Κέντρου, ο οποίος όμως δεν κατάφερε να εκλεγεί, γεγονός που συνέβαλε στην γρήγορη διάλυση του κόμματος και στην επιστροφή των βουλευτών στην ΝΔ. Η περίπτωση της Ε.Π, έχει πολύ ενδιαφέρον, διότι οι άνθρωποι που την στελέχωσαν αποτελούν μνημεία του προδικτατορικού καθεστωτισμού.
Ο 79χρονος Στεφανόπουλος ήταν γόνος μεγάλης πολιτικής οικογένειας από την Δίβρη Ηλείας, η οποία είχε εκπροσώπους στο κοινοβούλιο ήδη απ’ την ίδρυση του κράτους, έως και την δεκαετία του ’90. Μάλιστα είχε διατελέσει Υπουργός σε διάφορα υπουργεία, από το 1932 μέχρι το 1967 για 12 φορές, ενώ χρημάτισε και πρωθυπουργός για περίπου ένα έτος (αποστασία 1965-66).
Σημαντική φυσιογνωμία της Ε.Π, ήταν ο κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος, ο 69χρονος Σπύρος Θεοτόκης, του οποίου το ιδεολογικό υπόβαθρο εξαντλούνταν στον στείρο αντικομμουνισμό. Ο Θεοτόκης ήταν γιος, εγγονός κι ανηψιός πρώην πρωθυπουργών και α’ ξάδερφος του επίσης πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη. Εκλεγμένος βουλευτής ήδη από το 1934, επανεξελέγη 3 φορές με το Λαϊκό Κόμμα, δύο φορές με τον Ελληνικό Συναγερμό και πέντε φορές με την Ε.Ρ.Ε., της οποίας και διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Το 1974 εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με την ΝΔ, αξίωμα από το οποίο παραιτήθηκε υπερασπιζόμενος τον βασιλικό θεσμό. Το 1977 εκλέγεται με την Ε.Π, αλλά λόγω της μη εκλογής Στεφανόπουλου, αναλαμβάνει αρχηγός της και την διαλύει, για να επιστρέψει στην ΝΔ, της οποίας ηγείτο ο ‘Α ξάδερφός του Γ. Ράλλης. Εντάσσεται στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας και εκλέγεται για τελευταία φορά βουλευτής στις εκλογές του ’81.
Άλλη σημαντική φυσιογνωμία της Ε.Π, ήταν ο 84χρονος Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας, ο οποίος εξελέγη βουλευτής ήδη 5 φορές πριν τον 2ο Π.Π! Μετά διορίστηκε 6 φορές Υπουργός σε διάφορα υπουργεία, ενώ κατά την διάρκεια της αποστασίας ήταν αυτός που έλαβε την πρώτη εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης από τον βασιλιά, αλλά δεν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή. Για να αντιληφθούμε την ιδεολογική και πολιτική σταθερότητα του Νόβα, αρκεί να αναφέρουμε ότι ξεκίνησε την σταδιοδρομία του απ’ το κόμμα των Ελευθεροφρόνων του Ι. Μεταξά, πέρασε από τους Προοδευτικούς (Καφαντάρη), Φιλελεύθερους (Βενιζέλου), Ένωση Κέντρου (Παπανδρέου) και τέλος από την Εθνική Παράταξη. Παράλληλα με την πολιτική του σταδιοδρομία, ο Νόβας ασχολείτο με τη λογοτεχνία, γράφοντας ‘ποιήματα’ και πεζά. Είχε όμως την κακή συνήθεια, που του κόστισε τελικά, να πλάθει εύθυμα και χαμηλού επιπέδου στιχάκια με ομοιοκαταληξίες. Παραδείγματος χάριν…

Μην αφήνεις Θήνη // Και επειδή είναι κρύα //το κορμί να φθίνει! //τα νερά του… Βόλγα // Εχεις ευθύνη… πίνω εις υγείαν σας // κυρία Ολγα!
Στ’ αυτάκια σου εγώ θα σου κρεμώ  // χνουδάτα καμπουράλια // Και ήταν τα στήθη σου, // το χνούδι θα σε γαργαλά άσπρα σαν τα γάλατα //και… κα – κα – κα τα γέλια! και μου ‘λεγες: // Γαργάλα τα!
Οχι, δεν σου το εγκρίνω // Συμβουλή σου δίνω. // Το ροδάκινο άμα φας // το κουκούτσι να πετάς!

Και πολλά άλλα…

Η Ε.Π., είχε και άλλους τρεις βουλευτές, τον Χρήστο Αποστολάκο, τον Γιώργο Παπαευθυμίου και τον δικηγόρο Χασάν Ιμάμογλου από την Ροδόπη, ο οποίος εξελέγη με τις ευλογίες του τουρκικού προξενείου, και μάλιστα με ποσοστό 27,31%. Η αναμενόμενη άνοδος του ΠΑΣΟΚ εκείνη την εποχή και η σχετική με αυτό κινδυνολογία, καθώς και η επιδίωξη του Καραμανλή να γίνει πρόεδρος της δημοκρατίας, ήταν λόγοι ικανοί και αρκετοί για να διαλύσουν την Ε.Π., δείχνοντας μόνο και μόνο απ’ αυτό το γεγονός, πόσο ελάχιστα Εθνικιστικό(!) κόμμα ήταν.
Δεν έλειπαν βέβαια την εποχή εκείνη και οι Εθνικιστές αυτοί, που κράτησαν αποστάσεις από την Ε.Π., και πιστεύω ότι η επιλογή τους αυτή δικαιώθηκε απόλυτα. Σε εντελώς αντίθετη γραμμή από αυτούς κινήθηκαν οι λεγόμενοι τότε «εθνικιστές», που βέβαια δεν παρέλειψαν να διαχωρίσουν την θέση τους πολιτικά και ιδεολογικά από τους «ακραίους», τους «νεοφασίστες», τους «τραμπούκους» και τους «βομβιστές». Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν ο γραφών και αρκετοί άλλοι εκλεκτοί αγωνιστές της Εθνικής Ιδέας, βρισκόντουσαν στις φυλακές, καταδιωκόμενοι από το Καραμανλικό καθεστώς, το περιοδικό «ΚΙΝΗΜΑ», που ελέγχετο από αυτούς που κατηύθυναν την νεολαία της «Ε.»Π., έγραφε στο τεύχος του Δεκεμβρίου, του 1978, ότι η «Ε.»Π., δεν έχει καμία σχέση με τους βομβιστές προβοκάτορες! Υιοθετούσε με άλλα λόγια τις κατηγορίες του συστήματος εναντίον μας πιστεύοντας (αφελώς) ότι με τον τρόπο αυτό θα εξασφαλίσει την εύνοιά του. Ποτέ βέβαια δεν συνέβη κάτι τέτοιο και η όλη τους συμπεριφορά είχε σαν αποτέλεσμα σήμερα αυτοί που μας κατηγορούσαν τότε σαν «ακραίους» να είναι πολιτικά ανύπαρκτοι και οι περισσότεροι από αυτούς, εάν όχι όλοι, να έχουν εξελιχθεί σε δοσίλογους της Ν.Δ.

Δεκέμβριος 1980

Κυκλοφορία του πρώτου τεύχους του περιοδικού Χρυσή Αυγή.

Σ’ αυτό το σημείο καθίσταται αναγκαία μια μικρή χαλαρωτική παρένθεση, για να αναφερθούμε σε ορισμένες ήσσονος σημασίας κινήσεις των αρχών της δεκαετίας του ’80.
Η (ΦΕΠ) Φοιτητική Εθνική Πρωτοπορία ήταν άλλη μια κίνηση του Κώστα Πλεύρη που ήταν η συνέχεια του Κ4Α και που πέρασε ως διάττων αστήρ, όπως όλες οι κινήσεις του Κ. Πλεύρη. Με στίγμα υποτίθεται εθνικοσοσιαλιστικό, αλλά και με αναφορές στο καθεστώς του Ι. Μεταξά, αποτελούσε το αντίβαρο στο περιοδικό «Κίνημα». Στην μικρή διάρκεια της ζωής της, η ΦΕΠ, ενεπλάκη σε πολλές συμπλοκές με άλλες κινήσεις του χώρου, κυρίως λόγω της δικαστικής διαμάχης Πλεύρη-Καλέντζη.
Δυσαρεστημένα μέλη της ΦΕΠ, δημιούργησαν μιαν άλλη κίνηση στον Πειραιά, που ποτέ δεν πέρασε τα όρια του Δήμου Πειραιά, υπό την επωνυμία Νέοι Εθνικοσοσιαλιστές και τάσσονταν υπέρ του έγκλειστου στις φυλακές Αρ. Καλέντζη. Απ’ αυτήν ομαδούλα ξεπήδησε η θρυλική ΝΟΠΟ.
Η «Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών» είναι ίσως το πιο κλασσικό παράδειγμα αστικού μύθου γύρω από οπαδική παρέα. Κατ’ ουσίαν δεν υπήρχε ούτε οργάνωση ούτε σύνδεσμος. Οι οργανωτές της ήταν τέσσερα άτομα, οι οποίοι τύπωναν χιλιάδες ανακοινώσεις με περιεχόμενο πολιτικοποδοσφαιρικό με την υπογραφή Βασίλειος «Βουλγαροκτόνος». Στην ιστορία έχουν μείνει οι άγριες συμπλοκές της ΝΟΠΟ με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ μέσα κι έξω από τα γήπεδα. Μετά από κάποιες νικηφόρες για την ΝΟΠΟ συμπλοκές, όλοι οι οπαδοί του ΠΑΟ κυκλοφορούσαν με σβάστιγκες και κέλτικους σταυρούς στα μπουφάν, γεγονός που εξόργισε την διοίκηση της ομάδας που διέλυσε την ΝΟΠΟ. Πάντως, ο αρχικός πυρήνας της ΝΟΠΟ ποτέ δεν συνελήφθη. Την φήμη της ΝΟΠΟ όμως, ζήλεψαν μερικοί φίλοι της ΕΝΕΠ, οι οποίοι δημιούργησαν την ΤΟΦΑ, δηλαδή την «Τρομοκρατική Οργάνωση Φασιστών Αεκτζήδων» που επίσης, όπως και η ΝΟΠΟ, ούτε τρομοκρατική ήταν, ούτε οργάνωση, ούτε φασιστών.

Ε.Ν.Ε.Π. – ΝΕ.Π. (Νέα Πολιτική) – ΕΝ.Ε.Κ.

Σε αντίθεση με τους παλαιοκομματικούς βουλευτές της Εθνικής Παράταξης, η ΕΝΕΠ ήταν δραστήρια και διακήρυττε καθαρά εθνικιστικές ιδέες, μιλώντας για την φυλή και το έθνος, στηλιτεύοντας τις εξωτερικές εξαρτήσεις του διεφθαρμένου πολιτικο-κομματικού συστήματος, τον υλισμό, την χρησιμοθηρία, τον οικονομοκεντρισμό και τον σιωνισμό. Η νεολαία της Εθνικής Παράταξης όμως, μετά την διάλυση του κόμματος, χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα, στους Παπαδοπουλικούς υπό την ηγεσία του Θ. Περρωτή και στους Ιωαννιδικούς υπό την ηγεσία του Π. Δάκογλου. Η ομάδα Δάκογλου πραγματοποίησε συνέδριο στις 6/5/1979, στον Βόλο, δύο μήνες μετά την κατάργηση της εκλεγμένης ηγεσίας της νεολαίας από τον Στεφανόπουλο, τον οποίο αποκαλούσε ειρωνικά «ιδιοκτήτη». Στο συνέδριο αυτό, αποφασίστηκε η δημιουργία ανεξάρτητης εθνικής οργάνωσης νεολαίας, (επαν-)εξελέγησαν τα περισσότερα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής και συμφώνησαν για το όνομα και το σήμα της οργάνωσης. Το όνομα αυτής ΕΝΕΚ, με σήμα τον σπασμένο κρίκο της αλυσίδας. Από την ομάδα του ΕΝΕΚ, ξεπήδησαν τέσσερις εκδοτικοί οίκοι – Βιβλιοπωλεία: η Ελεύθερη σκέψις του Βλαδήμιρου Ψιακή (συνεργάτες: Δενδρινός, Χρήστου, Βορίδης), Πελασγός του Ιωάννη Γιαννάκενα, η Νέα Θέσις του Ιωάννη Σχοινά και Ερωδιός – Αριστοτέλειο του Βασίλιου Χρήστου.
Η ομάδα Περρωτή εντάχθηκε στο Κόμμα Προοδευτικών του Μαρκεζίνη, αλλά η εκλογική αποτυχία του κόμματος και κάποια προσωπικά προβλήματα, συν τον πρόωρο θάνατο του Περρωτή, διέλυσαν αυτήν την προσπάθεια.

Το Κόμμα Προοδευτικών ήταν ένα κόμμα χαμηλής απήχησης που ιδρύθηκε το 1954 από τον φιλοβασιλικό Σπύρο Μαρκεζίνη, όταν αυτός διαφώνησε κι ανεξαρτητο-ποιήθηκε από τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου. Προδικτατορικά συμμετείχε πέντε φορές σε εκλογές, με τις τρεις να αποτελεί μέρος κομματικών συνασπισμών. Μετά την δικτατορία επανιδρύθηκε το ’79 και συμμετείχε σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, εκλέγοντας μόνο έναν ευρωβουλευτή στην αναμέτρηση του 1981. Οι έγκλειστοι στον Κορυδαλλό αξιωματικοί της 21ης Απριλίου, δίνουν εντολή να ενισχυθεί με κάθε τρόπο η προσπάθεια Μαρκεζίνη, θέλοντας να πιέσουν πολιτικά τις καταστάσεις. Οι εθνικιστές για μία ακόμη φορά εντάσσονται σε ένα πέρα για πέρα αμφίβολο πολιτικό σχηματισμό. Στα γραφεία του κόμματος των προοδευτικών, που βρίσκονται στην οδό Πανεπιστημίου δεσπόζουν δύο μεγάλα κάδρα. Στο ένα ο Σπύρος Μαρκεζίνης χαμογελούσε δίπλα στον Μπεν Γκουριόν και στο άλλο κοιτούσε γεμάτος δέος την πρωθυπουργό του Ισραήλ Γκόλντα Μέγιρ!

Φεβρουάριος 1983

Δημιουργία του κόμματος Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή.

Η Εθνική Πολιτική Ένωσις (Ε.Π.ΕΝ.) ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1984 από τον έγκλειστο Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε τις διαβεβαιώσεις κάποιου, ότι αυτή του η προσπάθεια θα ετύγχανε της εύνοιας του αμερικανικού παράγοντα, πράγμα που όπως χαρακτηριστικά έγραψε μετά από χρόνια, ο αρχηγός μας, ήταν πέρα για πέρα ψέμα και μάλλον σκόπιμο ψέμα! Τρεις μήνες μετά την δημιουργία του κόμματος, ξέσπασε κρίση με αποτέλεσμα στις 4/4/1984, ο Παπαδόπουλος να παραιτηθεί από την αρχηγεία, λόγω της απόφασης της Διοικούσας Επιτροπής να συμμετάσχει το κόμμα στις ευρωεκλογές. Γύρω από το θέμα υπάρχουν πολλές και συγκρουόμενες απόψεις. Στις 17/6/84 γίνονται οι ευρωεκλογές και η ΕΠΕΝ λαμβάνει ποσοστό 2,29% και ο Χρύσανθος Δημητριάδης εκλέγεται ευρωβουλευτής και διορίζεται πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής. Με την ίδρυση της νεολαίας της ΕΠΕΝ, πρόεδρός της διορίζεται από τον ίδιο τον Παπαδόπουλο, τον Σεπτέμβριο του ’84, ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο οποίος όμως στις αρχές του 1985 έρχεται σε σύγκρουση με το κόμμα και παραιτείται. Ο λόγος παραίτησης Μιχαλολιάκου, ήταν η ένταξη του ευρωβουλευτή Δημητριάδη στην ομάδα φίλων του Ισραήλ. Πρόεδρος της νεολαίας ανέλαβε ο φοιτητής της Νομικής, Μάκης Βορίδης (που προφανώς δεν είχε πρόβλημα με την φιλοϊσραηλινή προσέγγυση), αφού πρώτα επισκέφτηκε τον Παπαδόπουλο στις φυλακές. Λέγεται ότι ο Παπαδόπουλος τον αποθάρρυνε σ’ αυτή του την σκέψη. Στις επόμενες εθνικές εκλογές του 1985, η ΕΠΕΝ θα πάρει ποσοστό 0,60% και ανάλογα ποσοστά θα πάρει στις επόμενες εκλογές του μέχρι το τέλος της. Η ΕΠΕΝ, όπως και η Χούντα των Συνταγματαρχών ήταν ένα κόμμα που δεν είχε ιδεολογία.
Περίεργο είναι το γεγονός, πως παρότι ο Πλεύρης ήταν σημαίνον στέλεχος επί επταετίας, παρ’ όλα ταύτα δεν είχε καμμία ανάμειξη στην ΕΠΕΝ.

1985 Κυκλοφορεί η εφημερίδας Στόχος από τον Γεώργιο Καψάλη έως το 1999.

Το ΕΝ.Ε.Κ ιδρύθηκε στις 6 Μαΐου 1979 στον Βόλο. Ιδρυτές του ήταν πρώην μέλη της ΕΝΕΠ. Το ΕΝΕΚ δεν μπόρεσε να λάβει ποσοστά ικανά να του δώσουν κάποια έδρα σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που συμμετείχε. Η τελευταία σύνθεση αποτελούνταν από τους: Πολύδωρο Δάκογλου αρχηγό και τα μέλη: Ιωάννη Σχοινά, Δ. Τσούγκο, Πρ. Κούρτογλου, η Ελένη, ο Νίκος και ο Σπύρος Παπαδόπουλος (Κίνημα, ΕΝΕΠ, ΕΝΕΚ, ΛΑΟΣ, Εθνικό Μέτωπο).
Το ΕΝΕΚ κατέβηκε δύο φορές σε ευρωεκλογές, ποτέ όμως σε βουλευτικές. Στις ευρωεκλογές του 1984 έλαβε 0,09%, καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση ανάμεσα στα 16 κόμματα που συμμετείχαν, ενώ στις ευρωεκλογές του 1989 έλαβε 15.183 ψήφους (0,23%), καταλαμβάνοντας την 16η θέση ανάμεσα στα 21 κόμματα που συμμετείχαν. Δύο χρόνια μετά τις ευρωεκλογές του 1989 και αφού έλαβε το κόμμα την εκλογική επιχορήγηση των 17 εκατομμυρίων δραχμών, έπαυσε την δράση του οριστικά.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε κατά το 2009 στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, σχετικά με την ημιεπίσημη στηριξη της ΝΔ από το ΕΝΕΚ, ο Πολύδωρος Δάκογλου απάντησε χαρακτηριστικά: Όσον αφορά την “ημιεπίσημη” στήριξη της Νέας Δημοκρατίας στις Βουλευτικές εκλογές του 1989, θα το αρνηθώ. Την Νέα Δημοκρατία, ποτέ δεν την υποστηρίξαμε “ημιεπίσημα”. Την στηρίξαμε εκλογικά και αποτελεσματικά, επίσημα και φανερά, δύο φορές. Με πολιτικό σκεπτικό, το οποίο απέδωσε και στο ΕΝΕΚ και στον τόπο.
Εννοείται βέβαια, ότι άλλα έλεγε το ’89. Εις ό,τι αφορά δε, το πόσο απέδωσε η επίσημη και φανερή συνεργασία με την ΝΔ για τον τόπο, απλώς υπενθυμίζω ότι τότε η κυβέρνηση ακατονόμαστου προέβη στην de facto αναγνώριση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ (1992).

Εθνικό Μέτωπο

Όπως προανέφερα, η νεολαία της Εθνικής Παράταξης χωρίστηκε σε δύο ομάδες, στους Ιωαννιδικούς που δημιούργησαν το δικός τους πολιτικό φορέα, το ΕΝ.Ε.Κ και στους Παπαδοπουλικούς της ΝΕ.Π., που εντάχθηκαν στο Κόμμα των Προοδευτικών του Μαρκεζίνη. Μετά την αποτυχία και αυτού του σχήματος και αφού ο Παπαδόπουλος δεν τους συμπεριέλαβε στο κόμμα του, την Ε.Π.ΕΝ., τα μέλη της ΝΕ.Π αποφάσισαν να ιδρύσουν το δικό τους κόμμα το 1985. Αυτό ήταν το Εθνικό Μέτωπο, με αρχηγό τον Μάνο Κώνστα, αλλά η μονομανία του κόμματος με την «ιδεολογία» της Χούντας, συν ότι τους είχε φτύσει ο ίδιος ο Παπαδόπουλος, έστειλε το κόμμα αυτό στα αζήτητα για δεκαετίες. Αλλά υπάρχει και συνέχει που θα εξετάσουμε αργότερα.

Θεωρία της εισπήδησης (κυρίως ΕΝ.Ε.Κ., Ε.Π.ΕΝ.)

Η εν λόγω θεωρία αποτελεί αντίγραφο της θεωρίας του «εισοδισμού» που προέρχεται από τους κόλπους της τροτσκιστικής αριστεράς (3ο παγκόσμιο συνέδριο). «Εισοδισμός» λέγεται η μέθοδος, κατά την οποία κάποιος ή κάποιοι, με προσχηματικό τρόπο διεισδύουν σε μια εχθρική ή γενικότερα αντίπαλη παράταξη και αλλοιώνουν ή αχρηστεύουν εκ των ένδον το κέντρο αποφάσεων της αντίπαλης δύναμης, (π.χ. Νίκος Φωτόπουλος ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ). Σκοπός τους τότε ήταν να εισπηδήσουν στην ΝΔ και να την καταστήσουν ένα εθνικιστικό κόμμα. Εξου και η γνωστή φημολογία στον ΛΑΟΣ, για άλωση του συστήματος εκ των ένδον, Δούρρειος Ίππος (Π.Κ.Π.Κ.).

H Εθνική Σταυροφορία ιδρύθηκε από τον Φραγκίσκο Παπαγεωργίου, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αλλά ήταν ένα κόμμα μικρής απήχησης, παρότι για τα δεδομένα της εποχής είχε έντονη παρουσία σε ανοιχτές διαδηλώσεις. Το κόμμα αυτό έσερνε όλες τις αμαρτίες του ακροδεξιού χώρου, ως ένα κόμμα αντικομμουνιστικό, πολυσυλλεκτικό σε επίπεδο προσώπων, αλλά και ιδεών, το οποίο όμως, ήταν το πρώτο που παρουσίασε έντονα θρησκευτικά στοιχεία, καθώς είχαν εισχωρήσει και μερικοί παλαιοημερολογήτες. Ο Παπαγεωργίου λέγεται ότι ήταν άτομο που επηρεαζόταν πολύ εύκολα. Γενικά, ο Φράνκη ήταν πολύ μυστήριος τύπος που συνδύαζε τα πλέον ετερόκλητα στοιχεία. Παρότι παπάς, είχε κατηγορηθεί για μαστροπεία, σωματεμπορία, προτροπή στην κτηνοβασία, ενώ κατηγορήθηκε επίσης ότι φιλοξενούσε στο ιερό της εκκλησίας που λειτουργούσε, παράνομο τηλεοπτικό σταθμό που μετέδιδε ταινίες σκληρού πορνό. Το τι συνέβη στην συνέχεια με τον Φράνκη, ουδείς το γνωρίζει. Επίσης, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Ahthos Arouris» που ήταν ένα προσωπικό του μάλλον βίωμα και στο οποίο προφήτευε το τέλος του κομμουνισμού. Μετά την διάλυση του κόμματος, μέλη του εντάχθηκαν στο ΕΛΚΙΣ (Ελληνορθόδοξο Κίνημα Σωτηρίας).

1993: Κυκλοφορία του πρώτου φύλλου της Εφημερίδας Χρυσή Αυγή.

Το 1994 δημιουργήθηκε το Ελληνικό Μέτωπο, από τον Μ. Βορίδη και παλιούς του συντρόφους από την εποχή των Ελεύθερων Μαθητών, με την στήριξη του Ι. Σχοινά, του Ι. Γιαννάκενα κι άλλων παλιών στελεχών του ΕΝΕΚ. Το Ελληνικό Μέτωπο συμμτείχε στις Δημοτικές εκλογές του 1998 και του 2002, αλλά και στις ευρωεκλογές του 2004, με ασήμαντα όμως αποτελέσματα. Έτσι, στο 2ο συνέδριο του κόμματος τον Μάρτιο του 2005, με απόφαση των συνέδρων επελέγη η εισχώρησή τους στον ΛΑ.Ο.Σ. Το εν λόγω κόμμα, παρότι διεκήρυξε ως ιδεολογία του τον ελληνικό εθνικισμό, με μερικά πασαλείματα ευρωπαϊκού προσανατολισμού, δεν ήταν τίποτα περισσότερο, από μια δεξιά απόφυση. Ο δε αρχηγός του, Μ. Βορίδης, ο οποίος ήταν ανηψιός του γιατρού του Κ. Καραμανλή, ανέκαθεν διέδιδε φήμες ότι έχει καλές σχέσεις με την ΝΔ, και ότι ενυπάρχει σ’ αυτήν μια πατριωτική πτέρυγα, μέχρι που ήρθε το «πλήρωμα» του χρόνου να ενταχθεί κι αυτός στην ΝΔ.

1996: Πρώτες εκλογές για την Χρυσή Αυγή με 0,07% και 4.487 ψήφοι (16 χρόνια μετά Χ100).

Το Κόμμα Ελληνισμού ιδρύθηκε το 1981 από τον Σωτήρη Σοφιανόπουλο και ήταν ένα κόμμα χαμηλής απήχησης (με ποσοστά κάτω το 0,5%), που συμμετείχε μόνο σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (1996, 2000 και στις ευρωεκλογές του 1999). Η ύπαρξή του έγινε ευρύτερα γνωστή μετά την προβολή του στο κανάλι του Γ. Καρατζαφέρη, στο κόμμα του οποίου τελικά θα προσχωρήσει ο Σοφιανόπουλος το 2004. Ο Σοφιανόπουλος είναι επίσης γνωστός για την δημιουργία του ιδιαιτέρως γνωστού πλαστού εγγράφου της ΚΥΠ, που παρουσίαζε τους Πλεύρη, Δάκογλου, Μιχαλόπουλο και Μιχαλολιάκο ως μισθοδοτούμενους από την ΚΥΠ.

Η Εθνική συμμαχία ήταν ένα κόμμα ειδικού σκοπού, που δημιουργήθηκε από τον εκδότη της εφημερίδας Ελεύθερη Ώρα, Γρηγόρη Μιχαλόπουλο, και συμμετείχε μόνο στις εκλογές του 2000. Αναφέρομαι σε αυτό, ως ένα κόμμα ειδικού σκοπού, διότι δεν εντάσσεται στο ευρύτερο πλέγμα των ακροδεξιών αναχωματικών σχημάτων της συντηρητικής παράταξης με στόχο την εθνικιστική ψήφο, αλλά ως ένα κεντροαριστερό δημιούργημα, με σκοπό την υφαρπαγή της συντηρητικής ψήφου από την ΝΔ. Στις εκλογές του 2000, το σύστημα ήθελε πάση θυσία την επανεκλογή της κυβερνήσης Σημίτη, αλλά δεδομένης της μικρής διαφοράς στα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων, έπρεπε να βρεθεί τρόπος να περισταλεί η δύναμη της ΝΔ, έστω και σε μικρό ποσοστό. Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της πλεκτάνης, αρκεί να ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στα οικονομικά στοιχεία εν συγκρίσει με τα ποσοστά άλλων κομμάτων. Ο Συνασπισμός π.χ., με 3,20% και το ΔΗΚΚΙ με 2,69%, έλαβαν 200 εκατομμύρια δραχμές έκαστο, ενώ η Εθνική Συμμαχία του Μιχαλόπουλου με 0.21%, έλαβε την υπέρογκη (για τα ποσοστά του) χρηματοδότηση των 282 εκατομμυρίων δραχμών. Ύποπτο είναι επίσης το γεγονός ότι τα 273 από τα 282 εκατομμύρια πήγαν στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha που τότε στήριζε την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Η γενικότερη πορεία του εν λόγω εκδότη, πλην της αποκάλυψης της Κ.Ε.Φ.Ε. – Σαϊεντολογία, είχε πολλά βρώμικα σημεία, με κατηγορίες και καταδίκες για εκβιασμούς Μητροπολιτών και επιχειρηματιών (Λάτσης, Αγγελόπουλος). Σημαντικό στοιχείο επίσης αποτελεί και η διαρκώς αμφιταλαντευόμενη στάση του εκδότη ως προς τους εθνικιστές.

Η Πρώτη Γραμμή ήταν ένα ακόμα δημιούργημα του Κ. Πλεύρη, που ιδρύθηκε το 1999, συμμετέχοντας στις ευρωεκλογές εκείνου του χρόνου, συνεργαζόμενη με την Χρυσή Αυγή, λαμβάνοντας 48.532 ψήφους (0,75 %). Στις Βουλευτικές εκλογές του 2000, πήρε 12.125 ψήφους (0,18%). Η Πρώτη γραμμή ήταν ένα κόμμα προσωποκεντρικό, το οποίο κατ’ ουσίαν αποτελείτο από το φιλικό περιβάλλον του αρχηγού του και που δεν έφερε τίποτα νέο ούτε επέδειξε ιδιαίτερη πολιτική δραστηριότητα πέραν των τεσσάρων τοίχων των γραφείων του. Όσο ικανός ιστορικός είναι ο Κ. Πλεύρης, άλλο τόσο ανίκανος πολιτικός αρχηγός αποδείχτηκε. Μαζί με κάποια από τα μέλη της Π.Γ., ο Πλεύρης εντάσσεται το 2001 στον ΛΑΟΣ, ενώ άλλα μέλη του κόμματός του θα συμμετάσχουν τρία χρόνια αργότερα (2004) στην ίδρυση της Πατριωτικής Συμμαχίας.

Η Πατριωτική Συμμαχία είναι ένα κόμμα που δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2004, ως ένα σχήμα ενωτικό του τότε πολυδιασπασμένου χώρου και με πρώτο στόχο την συμμετοχή στις Δημοτικές εκλογές του 2006. Βασικός πυλώνας της Πατριωτικής Συμμαχίας ήταν η Χρυσή Αυγή, μαζί με μέλη της Πρώτης Γραμμής και δυσαρεστημένους του ΛΑΟΣ. Επίσης, στο σχήμα αυτό συμμετείχαν ο πάλαι ποτέ ευρωβουλευτής της ΕΠΕΝ και υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη, Σπυρίδων Ζουρνατζής και ο εκδότης Ιωάννης Σχοινάς. Πρόεδρος του κόμματος αυτού ήταν ο εκδότης της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος, Δημήτρης Ζαφειρόπουλος. Πολύ γρήγορα όμως, τα στελέχη της Χρυσής Αυγής κατανόησαν ότι το σχήμα αυτό είναι θνησιγενές και ότι οι διαφορετικές «προσωπικότητες» του χώρου δημιούργησαν ένα θολό ιδεολογικο-πολιτικό τοπίο. Έτσι, τον Μάρτιο του 2007, η Χρυσή Αυγή απέσυρε την στήριξή της στην Πατριωτική Συμμαχία και τον ίδιο μήνα διενήργησε το έκτο της συνέδριο υπό το σύνθημα “τραβώντας κόκκινη γραμμή”. Αυτή ήταν η τελευταία προσπάθεια συνεργασίας της Χρυσής Αυγής, με άλλο πολιτικό σχηματισμό.

ΛA.Ο.Σ.

Γεωργιάδης: Σχετικά με την διαγραφή Καραποστόλου: Το να είναι κάποιος Ναΐτης ή και Τέκτων ακόμη, δεν αποτελεί λόγο διαγραφής από τον ΛΑΟΣ.
Γεωργίου: κατάθεση στεφάνου σε εβραϊκή γιορτή – Συνεχής αναφορά του ονόματος Μακεδονία για τα Σκόπια, σε διεθνές φόρουμ.
Καρατζαφέρης: πολιτική για μεταναστευτικό και Παπαδήμος – Τριμερής.

2012: Η Χρυσή Αυγή εισβάλει στο Ελληνικό κοινοβούλιο με ποσοστό 6.97%, μετά από έναν ανηλεή πόλεμο από τα ΜΜΕ, αλλά προκηρύσσονται αμέσως και δεύτερες εκλογές μετά από έναν μήνα, όπου το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών επαναλαμβάνει.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες έχουν μια ιδιορρυθμία ως κόμμα. Δεν εντάσσεται πλήρως στο γνωστό πλαίσιο του ακροδεξιού κόμματος, αλλά εκφράζει μια πατριωτική ρητορική που δίνει το στίγμα μιας νέου τύπου ακροδεξιάς, φιλελεύθερης μεν, αλλά απαλλαγμένης από κάποιες από τις παλιές αμαρτίες του χώρου. Δεν είναι κόμμα φιλοβασιλοχουντικό και εκφράζει μια νέου τύπου συνωμοσιολογία που δεν σχετίζεται με εξωγήινους και UFO, Δρακονιανούς, ομάδες «Έ» κ.α.τ., όπως ο ΛΑΟΣ, αλλά με τράπεζες, με off shore εταιρείες που διακινούν μαύρο χρήμα, ομόλογα, CDS κ.λπ. Παρ’ όλα ταύτα, δεν παύει ν’ αποτελεί τηρουμένων των συνθηκών και των αναλογιών ένα κόμμα αναχωματικό ως προς την Χρυσή Αυγή που προσπαθεί να περισυλλέξει όλους εκείνους τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ, που διαφωνούν με την πολιτική των μνημονίων. Επιστροφές στην ΝΔ (Κ. Μαρκόπουλος, Χρ. Ζώης).

Το Εθνικό Μέτωπο είναι ένα κόμμα που υπάρχει ήδη από το 1985, όπως ανέφερα πριν, αλλά χωρίς ουσιαστική δράση κι αποτελέσματα τα πρώτα χρόνια της δράσης του. Από την στιγμή όμως, που ενεπλάκη ο αρχηγός του Μάνος Κώνστας με τον ΛΑΟΣ, η δράση του ανεστάλη. Όμως, αξίζει να σημειωθεί ότι μετά από την καταβαράθρωση του αποκόμματος Καρατζαφέρη και τις φήμες που θέλουν τον ίδιο να επιστρέφει στην ΝΔ, όλοι οι παλιοί ενεκίτες, λίγοι τελειωμένοι οπαδοί του Καρατζαφέρη, γηραλέοι πρωτογραμμίτες και κάποιοι ξεχασμένοι βοριδικοί που είχαν προσχωρήσει στον ΛΑΟΣ, με σκοπό την κουτάλα και τα οφίτσια, κοινώς όλο το σκουπιδαριό της εν Ελλάδι αστικής ακροδεξιάς, όλο το πλήρωμα των δήθεν υπερπατριωτών και «εθνικιστών», οδηγείται αύτανδρο στο ανακαινισμένο σαπιοκάραβο που λέγεται «Εθνικό» Μέτωπο!

ΒΗΜΑτοδοτης: Ο μπακλαβάς και η Χρυσή Αυγή 22/08/2012

Τώρα θα μου πείτε πιο ακροδεξιά από τη Χρυσή Αυγή γίνεται; Και όμως γίνεται, μεσούντος του καλοκαιριού, άρχισε να αναδιοργανώνεται ένα ‘σούπερ’ εθνικιστικό κόμμα, με τον παλαιό τίτλο «Εθνικό Μέτωπο», που ιδεολογικά κινείται ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής. Μέλη του υπό ανασυγκρότηση ακροδεξιού κόμματος είναι παλαιά στελέχη της Χρυσής Αυγής που έχουν αποσκιρτήσει ή διαγραφεί, νεολαίοι του κόμματος ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη που έφυγαν, παλαιά στελέχη της ΕΠΕΝ και πολλοί άλλοι. Το σούπερ ακροδεξιό αυτό κόμμα, θεωρεί την Χρυσή Αυγή ως καθεστωτικό πλέον κόμμα και δεν θέλουν να έχουν καμία ιδεολογική ή άλλη σχέση μαζί του.

 

ΔΜ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

one + nine =