‘Να πεθάνει η πατρίδα να ζήσουμε εμείς’ – Σύνθημα των αναρχικών ή πράξη των εθνικιστών;

Όλοι οι συνειδητοποιημένοι Εθνικιστές, γνωρίζουμε πως η ιδεολογία μας είναι η πραγματική έκφραση των φυσικών νόμων. Έτσι, πολλά από τα επιχειρήματα μας δεν χρειάζονται ιδιαίτερα μεγάλες και περίπλοκες ιδεολογικές αναζητήσεις, αρκεί μια ματιά στην φύση. Γιατί ο λευκός άνθρωπος πρέπει να κάνει οικογένεια; Για να διαιωνίσει το είδος και το πνεύμα του που πηγάζει από την μοναδική φυλετική ψυχή που ο ίδιος φέρει. Το ίδιο ο λύκος, ο λέων κλπ. Τι είναι όμορφο; Η ομορφιά αντίθετα με ό,τι θέλουν να μας πουν οι αριστεροί και οι φεμινίστριες περί ‘υποκειμενικότητας’ είναι μια και απόλυτη, από την αφροδίτη της μήλου έως τις σύγχρονες ενσαρκώσεις της.

Όμως αυτές (και πολλές άλλες) οι αυταπόδεικτες αλήθειες, μας έκαναν κακό! Μας έκαναν δυστυχώς ράθυμους!

Ο σύγχρονος εθνικιστής, ξέχασε πως είναι η φυσική έκφραση των φυσικών νόμων, πως επάνω του πέφτει ο ιστορικός ρόλος της υπεράσπισης του κάλλους, της γαλήνης, της τάξης! Γιατί χρόνια ήμασταν παρατηρητές σε ένα κουκλοθέατρο σκιών, με πρωταγωνιστές παράξενες καρικατούρες ‘ανθρώπων’ να παρουσιάζονται βγάζοντας άναρθρες ζωώδεις κραυγές ως “φυσικοί” ως “φυσιολογικοί”. Και γελούσαμε! Ήταν οι καρικατούρες που μας διασκέδαζαν, όσο απομονωμένοι μέσα σε έναν κλειστό θάλαμο ηχούς (βλέπε φαινόμενο echo chamber), αναλύαμε την γεωγραφική καταγωγή του λευκού ανθρώπου (για αρχή)… θυμίζοντας θλιβερά τους μοναχούς που ενώ οι βάρβαροι έμπαιναν στην πόλη το 1453, συζητούσαν περί το φύλλο των αγγέλων! Καταλλήγοντας λίγο αργότερα χωρίς κεφάλι… Έτσι και εμείς απομονωμένοι και ανόητα λελογιζόμενοι περί άχρηστων φιλοσοφικών ερωτημάτων, σε λάθος τόπο και χρόνο, χάσαμε την ουσία. Οι καρικατούρες νίκησαν! Διότι γνώριζαν πως μαίνονταν ένας πόλεμος. Πόλεμος για την κοινωνία και την αντίληψη περί πραγματικότητας, ένας πόλεμος ενάντια στην λογική, με αυτούς επιτιθέμενους και εμάς αμυνόμενους. Μόνο που εμείς ‘συζητούσαμε’, έτσι κυριάρχησαν στην καθημερινή ζωή, κυριάρχησαν στην τέχνη στην τηλεόραση τα περιοδικά τις εφημερίδες. Και τώρα, βρισκόμαστε μπροστά στους καρπούς, της δικής μας απροσεξίας, της δικής μας ανοησίας! Να είμαστε εμείς οι καρικατούρες που ένα μάτσο ψυχολογικά ασταθών υπανθρώπων παρουσιάζουν ως ‘περιθωριακούς’.

Πως εμείς, που προτάσσουμε την φιλοσοφία, την γυμναστική το θάρρος, την τέχνη την οικογένεια βρεθήκαμε να είμαστε οι εξοβελιστέοι; Διότι πολύ απλά το αφήσαμε να συμβεί…

Αυτοί.. που για να ζήσουν πρέπει κάτι να πεθάνει… στην προκειμένη η πατρίδα.. λίγο πριν από αυτό ο ‘νοικοκυραίος’ (θυμίζουμε συνθήματα για τον θάνατο ζακ)  λίγο πριν από αυτό έπρεπε να πεθάνει το ‘αφεντικό’… γενικά για να ζήσουν αυτοί πρέπει συνεχώς κάτι να πεθαίνει. Και εμείς συνεχίζουμε να το ανεχόμαστε. Ας πάψουμε να ανεχόμαστε, ας επιστρέψουμε το εθνικιστικό κίνημα εκεί που του αρμόζει στον δρόμο στην κοινωνία στην φύση! Η συσπείρωση είναι πλέον όχι μια πρόταση κάποιων ρομαντικών.. αλλά η κραυγή της φύσης για βοήθεια και όποιος δεν ακούσει θα βρεθεί μπροστά στις ιστορικές του ευθύνες.

Για το αίμα την κοινότητα, την πατρίδα

Εθνικισμός τώρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

fifteen + 11 =